poniedziałek, 27 czerwca 2016

nieCzysta gra - rozdział pierwszy


„Zbieraj się już, bo za chwilę przegapisz stację.”

Uśmiecham się do telefonu, czytając wiadomość od przyjaciółki. Nie widziałyśmy się pięć miesięcy i sama myśl, że za chwilę będę mogła ją uściskać sprawia, że z podekscytowania mam ochotę skakać. Odległość jaka nas dzieli to jest nasza największa zmora, ale gdy Doris dostała pracę w jednej z lepszych kancelarii w kraju nie mogła być sentymentalną kupą nieszczęścia i musiała wziąć byka za rogi, zostawiając mnie daleko za sobą.

Zakładam płaszcz, chowam telefon do torebki i biorąc dwie zdecydowanie za duże, jak na moją niewielką osóbkę, walizki, wychodzę ze swojego przedziału i przeciskam się wąskim korytarzem w stronę drzwi. Dostanie się do nich nie będzie jednak tak proste jak pierwotnie zakładałam. Przede mną stoi grupka młodych chłopaków
, którzy, biorąc pod uwagę cel podróży i ich stroje, wracają z przepustki. Śmieją się i rozmawiają tak głośno, że większość osób przebywających w tym wagonie z całą pewnością ich słyszy. Moim normalnym odruchem, jako tej niby słabszej płci, powinno być obrócenie się i pójście do drugich drzwi, ale ja nie posiadam zdrowego rozsądku i zdrowych odruchów. Na swoją obronę mam jednak to, że znajduję się w pociągu, gdzie jedzie pełno pasażerów i z pozoru jestem bezpieczna.

Dzieli mnie od nich kilka kroków, gdy siedem par oczu skupia się na mojej osobie. Uśmiecham się szeroko do młodych marynarzy, bo jestem niepoprawną optymistką, która wierzy, że dobre nastawienie może zdziałać więcej niż zaklęcie expecto patronum, wypowiedziane przez Harry’ego Pottera. Słyszę pomruki zadowolenia, gdy mierzą moją sylwetkę z góry na dół.

– Pomożemy!

Wyrywa się jeden z nich do przodu i po chwili wyciąga rękę w kierunku jednej z moich walizek. Kolejni podążają za nim i chce mi się śmiać, bo chętnie skorzystałabym z pomocy wszystkich, ale mam tylko dwie walizki.

– Wakacje? – pyta młodzieniec z przepięknymi zielonymi oczami.

– Nie. Praca.

– To wspaniale – odpowiada inny. – Może będzie okazja umówić się na piwo.

– Nie jesteście na to za młodzi.

Unoszę prowokacyjnie brew i dostaję to, czego oczekuję – salwę śmiechów na moje stwierdzenie.

– Melduję, że wszyscy jesteśmy pełnoletni. – Salutuje mi jeden z nich, uśmiechając się i ukazując dwa piękne dołeczki.

– Nawet w to nie wątpiłam.

– Więc w czym problem? – pyta zielonooki.

– W tym, że jesteście dla mnie za młodzi.

Wszyscy wyglądają jakby dopiero co osiągnęli pełnoletniość, a ja dobijam do lat chrystusowych. Według mojej matki i babki, powinnam mieć już męża i co najmniej dwójkę dzieci. Powinnam, ale nie czuję bym była gotowa na jakikolwiek stały związek, a tym bardziej na macierzyństwo.

Słyszę zbiorowe pomruki niezadowolenia i tak jak miło mi się z nimi rozmawia, tak spoglądam przez okno i orientuję się, że pociąg wjeżdża na dworzec.

– Wyglądasz góra na osiemnaście lat.

– Niezła próba. – Puszczam oczko komplemenciarzowi. – Jednak jestem więcej niż pewna, że gdyby wasze matki dowiedziały się, że flirtujecie z kobietą w moim wieku, prawdopodobnie zostałabym zlinczowana i napiętnowana do końca życia, a uwierzcie mi, lubię swoje życie.

– Czyli zaliczasz się do gatunku na wymarciu.

– Hej! – Wytykam palcem zielonookiego śmiałka, który praktycznie nazywa mnie dinozaurem. – Nie jestem aż tak stara.

Chłopak śmieje się głośno, nie przejmując się tym, że jego koledzy i ja wbijamy w niego sztylety.

– Nie chodziło mi o wiek, tylko o aspekt twojego zadowolenia z życia. Mało kto się do tego przyznaje. Większość ludzi tylko narzeka, ale nie ma odwagi by coś z tym zrobić. Zdradzisz nam czym się zajmujesz?

Jestem pod wrażeniem jego dojrzałości i umiejętnej oceny największej choroby dzisiejszej cywilizacji.

– Jestem fotografem.

– A co fotografujesz? Przyrodę? Zwierzęta? Śluby?

Jego koledzy przeskakują spojrzeniami między naszą dwójką, nie wtrącając się w rozmowę, a ja z każdym kolejnym zadanym przez niego pytaniem, nie widzę powodu by nie udzielić mu odpowiedzi.

– Nic z tych rzeczy. Pracuję dla The Rules.

– The Rules? – pytają wszyscy praktycznie w tym samym czasie.

Przytakuję, udzielając im odpowiedzi.

Wiem skąd to zdziwienie. To miesięcznik sportowy przeznaczony stricte dla czytelników płci męskiej. W artykułach nie ma ozdobników i kwiecistych porównań. Są w nich relacje z męskich sportów przepełnionych adrenaliną i testosteronem, potem i krwią, ciosami, rajdami i bramkami. A ja, jako jedyna kobieta fotograf znajduję się często w samym środku męskiego cyklopu.

– No panowie, miło było was poznać, ale na mnie już czas – mówię, gdyż pociąg zaczyna zwalniać i wjeżdżać na peron.

Rozstępują się przede mną, sypiąc komplementami dla tego czym się zajmuję, a Zielonooki i Dołeczki pomagają mi z walizkami. Docieramy do drzwi dokładnie w momencie, gdy pociąg się zatrzymuje. Zielonooki wyskakuje na peron jako pierwszy, wyciąga do mnie dłoń i pomaga mi wysiąść. Zaraz za mną wysiada jego kolega i odbiera od innego chłopaka moje walizki, po czym stawia je koło mnie.

– Miło było was poznać, chłopcy.

– Cała przyjemność po naszej stronie.

– Tak, szkoda tylko, że trwało to tak krótko – dodaje inny.

Biorę walizki i odchodzę od nich, ale po kilku metrach odwracam się raz jeszcze i uśmiecham, gdy widzę, że wszyscy mi kiwają. To nawet słodkie jakby tak o tym pomyśleć. Jednak nie mam czasu się nad tym zastanawiać, bo słyszę nawoływanie swojego imienia. Rozglądam się energicznie poszukując burzy blond loków. Jednak nie znajduję nic podobnego. W niewielkiej odległości ode mnie stoi młoda kobieta w czarnej ołówkowej sukience i dopasowanym w chabrowym kolorze żakiecie. Jej usta pokrywa krwiście czerwona szminka, a oko podkreśla efekt smokeyeye. I tak, jak to wszystko jest mi znajome, tak intensywny miedziany kolor na włosach jest mi obcy.

– Zmieniłaś kolor włosów i wyprostowałaś je, i zrobiłaś sobie grzywkę!

– Podoba ci się?

– Czy mi się podoba? Żartujesz? Wyglądasz jak sex bomba. Dlaczego nie pisnęłaś ani słówka?

– Chciałam zrobić ci niespodziankę.

Doris wzrusza ramionami, po czym otwiera je dla mnie, a ja bez najmniejszych oporów wpadam wprost w jej objęcia. Tulimy się tak przez chwilę, nie przejmując się tym, że możemy dziwnie wyglądać, choć przecież to miejsce, w którym wiele osób w ten sposób się wita lub żegna.

– Jesteś pewnie zmęczona. – Doris bardziej stwierdza niż pyta, dlatego nie czeka na moją odpowiedź i kontynuuje. – No i chciałabyś zobaczyć swoje nowe mieszkanie, dlatego najpierw pojedziemy do niego, pozwolę ci się odświeżyć, a potem zabieram cię na obiad.

– Obiad na mieście? Myślałam, że specjalnie dla mnie coś upichciłaś.

Grymas na jej twarzy jest aż nazbyt widoczny i wymowny. Doris jest takim mistrzem kuchni, że potrafi sprawić iż woda na kawę w magiczny sposób wyparuje. Najzabawniejsze, lub najtragiczniejsze jest to, że nie ukrywa iż nie zamierza się nauczyć gotować. Dla niej to strata czasu, a ponieważ ją stać, woli wyjść i zjeść coś po czym nie spędzi reszty dnia przyklejona do porcelanowej muszli klozetowej.

– Nie ma takiej opcji. Nawet dla ciebie nie będę się aż tak poświęcać.

                                    – – – – – – – – – – – –

Mieszkanie przewyższa moje najśmielsze oczekiwania. Nie wchodząc jeszcze nawet do budynku, zastanawiam się ile Dorota musi zarabiać, że stać ją na mieszkanie w Sea Towers, ale gdy otwiera przede mną drzwi do swojego apartamentu na trzydziestej kondygnacji nie mam najmniejszych złudzeń, że nie są to byle jakie pieniądze.

Wnętrze zapiera mi dech w piersi. Gdy tylko wchodzimy do środka znajdujemy się w ogromnym salonie ze ścianą z okien i nieziemskim widokiem na zatokę Gdańską. Salon dzieli swoją przestrzeń z wydzieloną wyspą kuchenną, która ogrodzona jest murkiem i blatem, przy którym ustawione są trzy krzesła barowe, oraz częścią jadalnianą ze stołem i sześcioma krzesłami. Całość utrzymana jest w bieli i czerni, które jednocześnie ze sobą kontrastują, jak i współgrają. W następnej kolejności Doris zaprasza mnie do swojej sypialni. Wiem, że czeka na moją reakcję, ale gdy widzę sypialnię połączoną z wolno stojącą wanną, nie potrafię wydobyć z siebie żadnego sensownie brzmiącego dźwięku. Dostrzegam rozsuwane drzwi z mlecznego szkła i mam świadomość, że dzięki temu Doris w każdej chwili może oddzielić sypialnię od łazienki, ale sam fakt, że nie musi tego robić sprawia, że zastanawiam się, czy gdy zaprasza do siebie jakiegoś mężczyznę korzysta z drzwi, czy stawia na pruderyjność.

– Powiesz coś, czy muszę użyć siły, żeby to z ciebie wyciągnąć?

– Chyba muszę się napić.

– Gabi...

Jej jęk sprawia, że nie udaje mi się utrzymać powagi i śmieję się chwilę, aż w końcu postanawiam nie męczyć dłużej przyjaciółki.

– Piękne mieszkanie.

– Twój pokój jest podobny, ale zanim do niego przejdziemy, muszę pokazać ci coś jeszcze.

Jest tajemnicza i nic więcej nie mówi. Podchodzi do biurka, które stoi niedaleko drzwi prowadzących na ogromny taras i wyjmuje coś z jego szuflady. Z podejrzanym uśmieszkiem wraca do mnie i podaje mi niewielką karteczkę. Zanim jeszcze na nią zerkam, czuję między palcami papier wizytówkowy z drobnym tłoczonym wzorem, a gdy zerkam na karteczkę widzę: „Dobrzyński & Rzeszowska – Kancelaria Prawna”.

– Zostałaś wspólnikiem? – pytam piszcząc jak małe dziecko.

– Cholernie ciężko na to pracowałam, ale nareszcie się udało.

W jej głosie słychać dumę. Sama jestem z niej dumna. Gdy zaraz po otrzymaniu dyplomu dostała tą pracę, miała spore wątpliwości czy powinna ją przyjąć. W grę oczywiście wchodziła odległość od domu, ale gdy już podjęła decyzję wiedziała, że nie ma odwrotu, że musi dać z siebie sto procent, bo jeśli coś nie wyjdzie zostanie z niczym w obcym mieście z dala od rodziny. I udało się jej. Ma wszystko czego pragnęła, a nawet więcej.

– Koniec tych ckliwości! – Klaszcze w dłonie, dziwnie podekscytowana. – Pokażę ci twoją sypialnię i idziemy coś zjeść.

Niechętnie idę za nią do pomieszczenia obok jej sypialni. Pokój, który przygotowała dla mnie, jest niemal identyczny jak jej sypialnia, z tą różnicą, że łazienka jest osobnym pomieszczeniem, ale należąca wyłącznie do osoby przebywającej w tym pomieszczeniu. Wyjmuję czyste rzeczy i biorę szybki prysznic po podróży. Na szczęście moje czarne i proste jak drut włosy nie wymagają większych poprawek, więc jedynie je przeczesuję. Byłoby miło, gdybym mogła je związać, ale odkąd kilka lat temu obcięłam je na długość do ramion, nie mam w sobie wystarczającej siły woli, by je zapuścić. Myślę, że już się do nich przyzwyczaiłam i tekst „nie mogę” jest jedynie tanią wymówką. Dzięki genom ojca, moje piwne oczy, grube i czarne rzęsy, idealnie ciemne brwi oraz pełne wargi sprawiają, że nie muszę się specjalnie wysilać nad makijażem, dlatego jedyne co robię, to nakładam tusz do rzęs i błyszczyk. Mój strój nie jest tak dopracowany jak Doris, ale w czarnych rurkach, błękitnej lnianej bluzce i baletkach nie przyniosę jej wstydu.

                                       – – – – – – – – – –

Po tym jak Doris zabrała mnie do restauracji znajdującej się na parterze Sea Towers, pojechała do kancelarii dostarczyć swojemu wspólnikowi jakieś dokumenty, a ja postanowiłam wykorzystać czas wolny na spacerze brzegiem plaży. Dzięki kluczowi, który przyjaciółka mi zostawia, cofam się do jej apartamentu i zabieram ze sobą swojego nikona. Ten aparat to jak moja trzecia ręka, bez którego nie potrafię się rozstać. Nie darowałabym sobie, gdybym nie miała go przy sobie i ominęłaby mnie okazja do świetnego zdjęcia. Fotografia to nie tylko praca, to moja pasja, odkąd doznałam kontuzji i musiałam zrezygnować z tańca. Wychodzę z mieszkania i podchodzę do jednej z siedmiu wind. Przywołuję ją i czekam, sprawdzając na wyświetlaczu ostatnie zdjęcia jakie zrobiłam podczas turnieju tańca towarzyskiego, w którym brała udział moja młodsza kuzynka. Jestem tak zafascynowana fotografiami, że gdy słyszę jak drzwi windy się rozsuwają, nie podnoszę wzroku, tylko do niej wchodzę. A przynajmniej próbuję, bo zderzam się z czymś twardym i wypuszczam z rąk aparat.

– Chole...

Nie kończę wymawiać przekleństwa, bo widzę jak moje maleństwo ląduje na czyjejś dłoni. Jestem tak zszokowana refleksem mojego wybawiciela, że stoję jak sparaliżowana nie potrafiąc wydobyć z siebie nawet podziękowań. Nie robię tego nawet gdy czuję jak emocje związane z chwilą grozy mijają. Nie robię tego, bo coś sobie uświadamiam.

– Przez ciebie o mało nie zepsułam sobie sprzętu – warczę.

Podnoszę wzrok, żeby spojrzeć w oczy niedoszłemu mordercy i ponownie nieruchomieję. Spoglądam w najbardziej błękitne oczy jakie kiedykolwiek miałam możliwość podziwiać. Ich głębia jest tak intensywna jak intensywne jest to, co moje ciało właśnie przeżywa. Czuję jak moje nogi miękną, serce przyśpiesza swój rytm, a dłonie zaczynają się pocić.

Robię jedyną rzecz jaka przychodzi mi do głowy – wyrywam mu aparat i odwracam się do niego plecami. Prawdopodobnie, a nawet na pewno, powinnam mu podziękować za uratowanie mojego dzieciątka, ale do diabła! To on na mnie wpadł! To była jego wina!

Ukradkiem zerkam na panel wyświetlający numery pięter i przeklinam nazwę winda szybkobieżna. Wlecze się jak żółw, albo mi się tak wydaje. Gdy docieramy do trzeciego piętra mam wrażenie, że czas się zatrzymał. Mam pełną świadomość jego spojrzenia na swoim ciele. I mam też świadomość swojego ciała. Nie należę do kobiet, które się nie akceptują, które gdyby mogły poprawiałyby wszystko co tylko można. Trenuję odkąd tylko sięgam pamięcią i dzięki temu nie mam się czego wstydzić. Jestem też przyzwyczajona do męskiego towarzystwa i sprośnych komentarzy. W całej redakcji magazynu stricte dla mężczyzn, jestem jedyną kobietą fotograf. Codziennie mam kontakt ze sportami pełnymi testosteronu, potu i krwi, a mimo to, na myśl o mężczyźnie za mną przechodzą przez moje ciało ciarki.

Nie rozumiem dlaczego tak reaguję w jego obecności. Może mój instynkt samozachowawczy tak zareagował, gdyż widziałam jedynie jego oczy, a reszta została ukryta pod zaciągniętym na głowę kapturem. Może gdzieś z tyłu głowy narodziła się myśl, że mężczyzna jest złem w ludzkiej skórze.

Winda zatrzymuje się i po ostatniej nieprzyjemnej myśli wybiegam z niej jakby się paliło. Zatrzymuję się dopiero na zewnątrz, gdy przyjemna nadmorska bryza muska moją twarz. Wciągam głęboki wdech, biorę się w garść i ruszam w stronę plaży.

Kocham przyjazdy do Trójmiasta poza sezonem letnim. Kocham tą ciszę i spokój, gdy spaceruję wzdłuż plaży. A najbardziej kocham to, że gdy nie ma tu zgiełku turystów, miliona parawanów i bezmyślnie pozostawionych śmieci, można aparatem uchwycić piękne chwile.

W tym roku maj okazuje się dla nas łaskawy. Mamy piękną i ciepłą polską wiosnę. Siadam na miękkim piasku i obserwuję spacerującą parę nastolatków. Trzymają się za ręce i rozmawiającą o czymś na spokojnie. Za nimi w tle widać statek, który za chwilę będzie wpływał do portu. I to jest ten moment, gdy podnoszę aparat.

Klik.

Uwielbiam ten dźwięk bo wiem, że chwila która już nigdy się nie powtórzy zostaje uwieczniona, a ja będę mogła do niej wrócić, gdy tylko zapragnę.

Zatoka Gdańska o tej porze dnia jest wyjątkowa. Dominujące kolory to błękit wody i nieba, oraz złoto.

Klik.

Pstrykam zdjęcie mewie lądującej nieopodal mnie. Grzebie swoim dziobem w piasku, jednak nic tam nie znajduje. Chciałabym zobaczyć jakąkolwiek jej emocję, jednak wiem, że to się nie stanie.

Rozglądam się dookoła w poszukiwaniu czegoś interesującego i kilkanaście metrów ode mnie dostrzegam trenującego mężczyznę. Na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym od pozostałych ćwiczących na plaży ludzi, jednak pewien szczegół nie daje mi spokoju. Kładę aparat na nogach i wyciągam telefon. W wyszukiwarce Google wpisuję Młot i już po chwili wyświetlają mi się zdjęcia.

– O mamusiu! – piszczę podekscytowana sama do siebie i wybieram numer do Damiana.

Czekam zniecierpliwiona aż odbierze, a gdy słyszę jego głos z trudem się powstrzymuję żeby nie krzyczeć.

– Gabi?

– Mam coś ekstra. Zgadnij co robię.

– Nie wiem. Rozmawiasz ze mną? Jeśli nie zgadłem to chyba nie chcę jednak wiedzieć.

– Siedzę na plaży i wiesz co widzę?

Wiem, że nie wie, ale fajnie jest go trochę podręczyć.

– Piasek? Wodę? Cholera, Gabi, nie mam pojęcia.

– Lepiej usiądź i żałuj, że cię tu nie ma.

– Gabi!

Zerkam kolejny raz na trenującego mężczyznę i mówię:

– Jakieś kilkanaście metrów ode mnie trenuje sobie, jak gdyby nigdy nic, nie kto inny jak sam Młot.

Zapada cisza, więc mam prawo podejrzewać, że Damian zemdlał. Z wrażenia oczywiście. Czekam cierpliwie aż sam dojdzie do siebie, co zajmuje mu kilka minut.

– Powiedz proszę, że zrobiłaś kilkadziesiąt lub kilkaset zajebiście dobrych ujęć.

Zastanawiam się jak mam mu powiedzieć, że nie.

– Nie.

– To na co ty do cholery czekasz? Bierz aparat, legitymację dziennikarską, jak będzie trzeba rozbierz się nawet i do roboty! Gabi, drugiej takiej okazji możemy nie mieć.

Puszczam komentarz o rozbieraniu się mimo uszu, resztę przyswajam i dochodzę do wniosku, że Damian ma rację.

To jest okazja. Ale...

– Damian, a co jeśli się nie zgodzi na zdjęcia? Rozmowa to zawsze była twoja działka, ja wkraczam na gotowe.

– Zawsze musi być ten pierwszy raz. Poza tym, jeśli się nie zgodzi zawsze możesz pstryknąć kilka fotek z ukrycia...

– Nie jestem cholernym paparazzi!

– Dobra, już dobra. Nie wściekaj się tak, ale błagam, działaj.

Wzdycham do siebie na jego cholerny upór. Szpakowski, nazywany w redakcji Szpak, jest fajnym kumplem, ale jak się na coś uprze, to nie ma zmiłuj, musi wyjść na jego, bo inaczej staje się nie do wytrzymania.

– Zrobię wszystko co w mojej mocy.

– Wierzę w ciebie.

Rozłączam się i zerkam w stronę trenującego Młota. Wygląda jak przyczajony tygrys, gdy rozciąga swoje imponujące mięśnie. Nie jestem co do tego pewna, ale wydaje mi się, że to zawodnik wagi ciężkiej. Co prawda Damian opowiadał mi reguły MMA, ale ja nie potrafię się jeszcze w tym połapać. Gdy dowiedziałam się, że naczelny wybrał akurat naszą dwójkę byłam zaskoczona, ale jak stwierdził, nikt lepiej nie napisze artykułu od Damiana i nikt nie zrobi lepszych zdjęć ode mnie. Mi takie wytłumaczenie w zupełności wystarczyło i odepchnęło na bok obawy, że boks jest nadal dla mnie jak czarna magia. Ja w tym sporcie widzę jedynie dwóch przeciwników, którzy okładają się pięściami.

Wstaję, otrzepuję się z piasku i ruszam w stronę Roberta Hofmanna, znanego bardziej jako Młot. Im bliżej niego jestem, tym większy czuję dyskomfort. Jest potężny, umięśniony, a gdy się odwraca i na mnie patrzy, w jego szarym spojrzeniu dostrzegam niebezpieczną dzikość.

– Robert Hofmann, prawda? – pytam, nie mając pojęcia jak zacząć.

Zawsze Damian zajmował się umawianiem i dogadywaniem szczegółów naszych reportaży.

– Tak, laleczko. Chcesz autograf? Zdjęcie?

– Nie. To znaczy nie do końca.

Unosi na mnie brew i napina mięśnie ramion.

Cholera. Niedobrze.

– Co to znaczy nie do końca?

Szukam gorączkowo w podręcznej torbie legitymacji, a gdy ją znajduję pokazuję bokserowi.

– Jestem fotografem w The Rules i gdy cię zobaczyłam pomyślałam, że może zgodziłbyś się na kilka ujęć jak trenujesz.

– The Rules, mówisz? – Potakuję. – Dlaczego nie.

Jego twarz się rozjaśnia i pojawia się na niej uśmieszek. Nawet jego oczy wydają się jaśniejsze.

– Świetnie. To rób dalej to co robiłeś, a ja zajmę się resztą.

– Nie tak prędko. Nie uważasz, że to nieco niesprawiedliwe?

– Co?

– Ty wiesz o mnie jak widać dużo, ja nie znam nawet twojego imienia.

Czuję jak rumieniec wpływa na moje policzki. Głównie dlatego, że chyba niewłaściwie go oceniłam. Jest grzeczny, choć mógł mnie pogonić. Nie musiał się zgadzać na moją propozycję, a mimo to będę miała zdjęcia trenującego Młota. Damian będzie musiał wymyślić coś ekstra, żeby mi się odwdzięczyć.

– Gabriela Bieńkowska.

Wyciągam dłoń w jego stronę, a gdy on robi to samo i nasze dłonie się łączą w uścisku, mam wrażenie, że moja w jego dosłownie ginie.

– Czekaj, znam cię!

Jego podekscytowanie jest tak duże, że nie zdaje sobie chyba sprawy, że przekłada się to na zwiększenie siły.

– Jak zmiażdżysz mi dłoń nie będę w stanie zrobić żadnego zdjęcia.

– Cholera, przepraszam. – Puszcza moją rękę i robi krok w tył. – Widziałem twoje zdjęcia. Genialne były te z tym skoczkiem spadochronowym. Jak mu tam było?

– Sergiusz Dąbrowski.

– Tak, dokładnie.

– Cóż, muszę przyznać, że zdjęcia wyszły świetnie, ale samej sesji nie wspominam za dobrze. To znaczy mój żołądek nie wspomina jej dobrze.

Młot zaczyna się śmiać, ale ja do niego nie dołączam. Damian przekonał mnie, że powinnam skoczyć w parze z drugim skoczkiem i zrobić kilka zdjęć w powietrzu. Przez kolejne trzy dni czułam jak mój żołądek wywraca się na drugą stronę.

– Skoro już wiem kim jesteś, jestem tym bardziej na tak, jeśli o zdjęcia chodzi.

Przyjmuję to jak komplement i uśmiecham się do niego szeroko. Mam ochotę jeszcze z nim porozmawiać, ale dni nadal są krótkie, a mamy późne popołudnie, dlatego mówię mu, żeby kontynuował ćwiczenia, gdyż nie chcę stracić dobrego światła.

Początkowo daję mu kilka rad co ma robić a czego nie, ponieważ to w jaki sposób ćwiczy wygląda jak typowa ustawka, a nie o takie zdjęcia mi chodzi. Na moje szczęście stosuje się do wszystkich moich rad i po niecałych trzydziestu minutach mam masę zdjęć, na widok których Daniel narobi w gacie ze szczęścia.

– Będziesz na walkach? – pyta Młot, gdy tylko oznajmiam mu, że skończyłam.

– Tak. Mamy z Danielem dziennikarskie przepustki.

– To twój chłopak?

Nie wiem dlaczego, ale nie podoba mi się to pytanie. Mam wrażenie, że zostaje ono zadane nie bez powodu, a ja wolę żeby żadnego „powodu” nie było.

– Jestem tu przede wszystkim służbowo.

Wiem, że moja odpowiedź jest wymijająca, ale nie chcę mu mówić, że to tylko kolega. Czuję, że jeśli ta kwestia zostanie niedopowiedziana, Hofmann da mi spokój.

– W takim razie do zobaczenia, Gabrielo.

– Do zobaczenia. – „Lub nie”, dopowiadam w myślach. – I powodzenia.

– Dzięki, choć nie będzie mi to potrzebne. I tak zgniotę Bielikova jak nędznego robala.

Jestem więcej niż pewna, że gdzieś słyszałam już to nazwisko, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć gdzie i jak wygląda jego właściciel. Jedyne czego jestem pewna, to że jest on bokserem, którego planuje pokonać Młot. Notuję sobie szybko w głowie, żeby po powrocie do mieszkania poszukać trochę w necie i doszkolić się przed walkami.

Wyciągam rękę i żegnam się.

Hofmann nie próbuje mnie zatrzymać, za co jestem mu wdzięczna.

Mam ochotę wybrać się na Skwer Kościuszki, ale chcę też porozmawiać z Doris, która powinna niedługo wrócić, o ile już tego nie zrobiła. Decyduję się na powrót do jej mieszkania, ale najpierw zatrzymuję się w sklepie i kupuję butelkę najlepszego czerwonego wina, jakie mają w ofercie.

1 komentarz: